paraஜோசப் பரராஜசிங்கம் இலங்கையின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்.நீண்டகால அரசியல் அனுபவமும்,பாராளுமன்ற அனுபவமும் நிறைந்தவர்.மனித உரிமைகளில் மிகவும் அக்கறை கொண்டவர்.வடக்கு கிழக்கு மனித உரிமைகள் செயலகத்தின் நிறுவன உறுப்பினர்.
நான் தங்கியிருந்த அதே விருந்தினர் மாளிகையில்தான் தங்கியிருந்தார். அவருடன் அவர் மனைவியும் வந்திருந்தார்…….

 

என்னோடு மிகவும் நெருக்கமாகவும்,அன்போடும் பழகினார்கள்.தாய் தந்தையைப் போல என் மீது அன்பு செலுத்தினார்கள்…..கணவன் மனைவி இருவரும் எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாகவே செல்கின்றார்கள்.ஒருவர் மீது ஒருவர் வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாத-ஒரு அன்பை வைத்திருக்கிறார்கள்.

 

அய்யா ஜோசப் எங்கு சென்றாலும் அவர் நிழலாகவே அம்மாவும் பின்தொடர்கிறார். மனம் விட்டு இருவரும் என்னிடம் உரையாடினார்கள்.அப்போதுதான் அவர்கள் வெளிநாட்டுப் பயணத்தை முடித்துத் திரும்பியிருந்தார்கள்.அங்கு அந்நாட்டு அரசியல் தலைவர்களை சந்தித்து ஈழநிலவரம் குறித்துப் பேசியது,அந்நாடுகளில் வாழ்கின்ற தமிழர்ளின் நிலை குறித்து என்று பல்வேறு செய்திகளை என்னோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.

 

அவருக்கு அச்சுறுத்தல் இருப்பது குறித்தும்,எச்சரிக்கையாக இருக்க அறிவுறுத்தப்பட்டிருப்பது குறித்தும் பேச்சு திரும்பியது.

 

“எந்த நேரம் என்றில்லாமல் தொலைபேசியில் அழைத்து மிரட்டுகிறார்கள். நாகரீகமற்ற முறையிலும் பேசுகிறார்கள்.அதனால் இவரை நான் தொலைபேசியை எடுக்கவிடுவதில்லை.நான் தான் எடுப்பேன்.அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டிருந்து விட்டு,பதில் எதுவும் பேசாமல் வைத்துவிடுவேன்.எந்த நேரமும் எதுவும் நடக்கலாம்” என்றும் அம்மா சொன்னார்.

 

“அப்படிக் கொன்றால் கொல்லட்டும் மக்களுக்காகத்தானே சாகிறோம்.என்னைக் கொல்வதால் அவர்களுக்கு ஒன்றும் கிடைத்துவிடப்போவதில்லை” என்றார் அய்யா ஜோசப்.

 

“என்மீது குண்டு துளைத்துதான் இவர் மீது குண்டு பாயும்,இவரை எங்கும் தனியாக விட்டதில்லை.இனியும் விடப்போவதில்லை”என்று உணர்ச்சிவசப்படார் அம்மா. கேட்டுகொண்டிருந்த நான் “அப்படியொன்றும் நடக்காதம்மா”என்றேன்.”இல்லைதம்பி அவர்கள் மிகவும் மோசமானவர்கள்”என்றார் அம்மா.

 

அம்மா சொன்னதுபோல அவர்கள் மோசமானவர்கள் மட்டுமல்ல கொடூரமானவர்கள். பிறகு ஆறு மாதம் கழித்து கிறிஸ்துமஸ் அன்று மட்டக்களப்பு தேவாலயத்தில் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருந்த அய்யா ஜோசப் பரராஜசிங்கம் அவர்களை சுட்டு படுகொலை செய்திருக்கிறார்கள்.எப்போதும் போல் அப்போதும் அவர் அருகிலிருந்த அம்மாவும் சுடபட்டிருக்கிறார். படுகாயமடைந்திருக்கிறார்.செய்திக்கேட்டு துடித்துப்போனேன்.

 

அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்காதில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.உலகம் முழுவதும் ஒலித்த அவர் குரல் அடங்கி இன்று”மாமனிதர்”ஆகிவிட்டார்……
(2006ல் வெளிவந்த நான் எழுதிய ‘தமிழீழம்-நான் கண்டதும் என்னைக் கண்டதும்’ நூலிலிருந்து…..)