Guruparan-Kumaravadivel 1-வடக்குத் தேர்தலில் முக்கிய பேசுபொருளாகியுள்ள 13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் குறித்து ஒரு பார்வை-

வடமாகண சபை தேர்தல் செப்டெம்பர் மாதம் நடைபெறவுள்ளது என்ற ரீதியிலே பல்வேறுபட்ட கருத்தாடல்கள் இடம்பெற்று வருகின்றன. இந்நிலையில் 13 ஆவது திருத்தம் பற்றி பேச வேண்டிய, அதனைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டிய நிலைக்கு நாம் ஆட்பட்டுள்ளோம்.

தமிழர்களது அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் பயணிக்கும் பாதையின் ஸ்திரத்தன்மையினை எடை போட்டுக் கொள்வதற்கான இந்தச் சவால் சான்றாக அமையக்கூடும்.

தமிழர்களது தேசியப் போராட்டமானது இராணுவ ரீதியாக தோற்கடிக்கப்பட்ட பின்னர் குறிப்பாக மே 2009 இற்கு பின்னர் சர்வதேச ரீதியிலே ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை சரியான முறையிலே பயணிக்கச் செய்ய அர்த்தமுள்ள நடவடிக்கைகளை ஏற்படுத்தாது.

ஆழ்ந்த புரிதல் இல்லாமல் தோல்வி மனப்பான்மையுடன் தங்களை மீள் கட்டமைத்து கொள்ளாது தற்போது தமிழர் அரசியல் தலைமைத்துவம் அரசியலமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தம் என்கின்ற மாயைக்குள் சிக்குண்டுள்ளதை காணமுடிகின்றது.

2009 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்னர் 13 ஆவது திருத்தம் தொடர்பாகவும், அதன் அடிப்படையிலான மாகாண சபை முறைமை தொடர்பாகவும் பேசாத அரசாங்கம், போர் வெற்றியின் பின்னர் 13 ஆவது அரசியலமைப்பின் மூலம் ஓர் நிரந்தர தீர்வை அடைதல் என்கின்ற இராஜதந்திர திட்டமிடலை நடைமுறைப்படுத்த எத்தனித்துள்ளமையும், தமிழ் அரசியல் தலைமைத்துவம் அது தொடர்பான கருத்தாடல்களை முன்வைப்பதும் கவலைக்குரிய விடயமாகும். இது தொடர்பாக தமிழர்கள் ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டியவர்களாக காணப்படுகின்றனர்.

இந்நிலையில் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் என்றால் என்ன? அதன் பயன்கள் என்ன? எந்த வகையில் அது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது? அல்லது முக்கியத்துவம் அற்றது என்பது தொடர்பில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக சட்டத்துறை வரிவுரையாளர் கே.குருபரனுடன் ஒரு கருத்தாடலை மேற்கொண்டேன்.

இனி இது குறித்து அவர் தரும் தகவல்கள்….

13 ஆவது திருத்தச்சட்டம்

இந்தியா மற்றும் இலங்கை ஆகிய இரு நாடுகளிற்கிடையில் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் விளைவாகவே இலங்கையில் 13 ஆவது திருத்தச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்நிலையில் ராஜீவ் காந்தியும்,ஜே.ஆர் ஜெயவர்த்தனவும் செய்து கொண்ட உடன்படிக்கையின்படி வந்த 13ஆவது அரசமைப்பு திருத்தத்தின் அனைத்து அம்சங்களும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். தமிழர் பிரச்சனைக்கு நிரந்தரமான தீர்வு காணப்பட வேண்டும். அதனை

நடைமுறைப்படுத்த இந்தியா நேரடியாக தலையிட வேண்டும் என்கின்ற கருத்தாடல்கள் இடம்பெற்று வருகின்றன.
அதே சமயம் இன்று அரசாங்கத்தினுடைய நிலைப்பாடானது 13 ஆவது திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதா..? நடைமுறைப்படுத்துவதாயின் எந்த வடிவத்தில் நடைமுறைப்படுத்துவது..? அதில் குறைப்புக்களை செய்வதா (13-), அதில் எதனையும் சேர்ப்பதா (13+) என்கின்ற வகையில் காணப்படுகின்றது.

இருந்த பேதும் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தில் எதனையும் சேர்ப்பது தொடர்பாக எதுவும் அரசாங்கத்தினால் தெளிவாக சொல்லப்படவில்லை. இது தொடர்பாக இந்தியா கூடுதலாக பேசி வருகின்றது .இதனைப்பின்பற்றி தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு பேச்சு வார்த்தைகளை ஆரம்பித்தல் என்கின்ற நிலைப்பாட்டில் உள்ளது. ஆனால் 13+ என்பது பற்றி எதனையும் இதவரை தெளிவுபடுத்தவில்லை.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இலங்கை அரசாங்கம் செனட் என்கின்ற அமைப்பது தொடர்பாக கதைத்தது. இது எவ்வாறு 13+ ஆக அமையும் என்பதும் தெளிவுபடுத்தப்படவில்லை. மாகாணங்களில் இருந்து இரண்டு இரண்டு பிரதிநிதிகளை செனட்டிற்கு அனுப்பி எந்தவிதத்திலும் அதிகாரம் இல்லாத இவ்வமைப்பின் மூலம் கூடுதலாக ஒன்பது மாகணங்களில் இரண்டே இரண்டு மாகாணங்கள் தான் தமிழர்கள் வாழ்கின்ற மாகாணங்கள் என்ற வகையில் அதனை வைத்துக் கொண்டு எந்தவிதமான பெரும்பான்மையினையும் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. அத்துடன் எந்த விதமான அதிகாரங்களையும் பெற்றுக் கொள்ளமுடியாது.

13+ சாத்தியமா?

13+ என்பது அரசியலமைப்பு ரீதியாக எந்தவிதத்திலும் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் சுப்பரீம் கோட் 1987 ஆம் ஆண்டில் கொடுத்த தீர்ப்பில் ஒற்றையாட்சியின் படி குறிப்பிட்ட சில அதிகாரங்களை கொடுக்க முடியும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டிருந்தது. எனவே மேல் அதிகாரங்களை வழங்குவதாய் இருந்தால் ஒற்றையாட்சி அல்லாத அரசியலமைப்பின் கீழ் வழங்கப்பட வேண்டும்.

எனவே 13+ என்பது சாத்தியமில்லை. அதே சமயம் தற்போது 13- இற்குரிய பல நடவடிக்கைகள் இடம் பெற்று வருகின்றன. குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் பிரிப்பு. அதே போன்று 13 ஆவது திருத்தச்சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டதன் பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட சட்டங்கள் அதில் இருந்த குறைந்தபட்ச அதிகாரங்களையும் இல்லாது செய்துவிட்டது. இதனையும் தாண்டி அடையாள ரீதியாக அதாவது குறியீட்டு ரீதியாக போட்டு வைக்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்களைக் கூட இல்லாமல் செய்கின்ற நடவடிக்கைகள் தற்போது மேற்கொள்ளப்பட்டு வருவதனை காணமுடிகின்றது.

13 அவது திருத்தச்சட்டத்தில் எந்தவிதமான நன்மையும் இல்லை. இது தொடர்பாக இந்தியாவில் உள்ள முக்கியமாக னயடைல அசைசழசஇ ளுரனெயல டநயனநச போன்ற தினசரிகளில் தனது கட்டுரைகளை எழுதி வருகின்ற பிரபல பத்தி எழுத்தாளர் சத்தியமூர்த்தி; எழுதியிருக்கின்ற விடயம் இங்கு நோக்கப்பட வேண்டியது.
13 ஆவது திருத்தச் சட்ட மூலத்தின் அடிப்படையில் மாகண சபை உருவாக்கப்பட்டு தமிழ் ஆட்சி ஒன்று நிலை கொள்ளும் பட்சத்தில் அமெரிக்கா சர்வதேச விசாரணையினை கைவிடும் நிலை ஏற்படும் என்று அவர் தெரிவித்துள்ளார். இதனையே இந்தியாவும் விரும்புகின்றது.

தமிழர்களிற்கு ஒரு தீர்வை கொடுத்து விட்டோம் என்பதனை இந்த 13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் என்கின்ற மாயை மூலம் உருவாக்க இந்தியா விரும்புகின்றது. இதற்கு அமெரிக்காவும் தற்போது உடன்படுகின்றது. ஆனால் 13 ஆவது திருத்தச்சட்டத்தில் ஒன்றுமில்லை. இந்நிலையில் இவற்றை வழங்கக்கூடாது என விமல் வீரவன்ச தெரிவித்து வருவதனையம் நாம் அறிவோம்.

எனவே 13+ நல்லது என்பதற்கு அப்பால் சர்வதேசத்தை இலங்கை அரசாங்கம் சமாளிக்க வேண்டுமாயின் இந்தியாவை சமாளிக்க வேண்டும். இதற்கு 13 ஆவது திருத்தத்தினை நிறைவேற்றுவது மாதிரியான ஓர் பாசாங்கினை அல்லது அதனை நிறைவேற்றுவதற்கான முயற்சியினை எடுக்க வேண்டும் எனவும் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

எனவே 13 ஆவது திருத்தம் கொண்டுவரப்படுவது தமிழர்களிற்கு தீர்வாகாது. அதேவேளை இலங்கை அரசு சர்வதேச விசாரணைகளில் இருந்தும்,அழுத்தத்தில் இருந்தும் தப்பித்துக் கொள்வதற்கான முயற்சியே.
ஆளுநருடைய அதிகாரங்கள்

தற்போது ஆளுநருடைய அதிகாரங்கள் பூரணமாக உள்ளன. மாகாண சபையில் நிதி சார்ந்த எந்த ஒரு சட்ட மூலத்தையும் கொண்டு வருவதாக இருந்தால் ஆளுநருடைய அதிகாரம் இல்லாமல் கொண்டுவர முடியாது. இது 90 இற்கும் மேற்பட்ட சட்டமூலங்களை பாதிக்கின்றது. அதாவது 90 இற்கும் மேற்பட்ட சட்டமூலங்களை ஆளுநரின் அனுமதியின்றி கொண்டு வருவது சாத்தியமற்று போகின்றது. இது சட்டவாக்கத்துறையில் தாக்கத்தினை ஏற்படுத்துகின்றது.

இது தவிர நிறைவேற்று துறையினை பொறுத்தவரை குறிப்பாக மாகாணப் பொதுச்சேவை ஆணைக்குழு என்பதும் முழுமையாக ஆளுநருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. 13 ஆவது திருத்தச் சட்டமூலத்தின் pசழஎinஉயைட யஉவ சொல்வது மாகாணப் பொதுச்சேவையில் ஒருவரை நியமிக்கின்ற, விலக்குகின்ற மற்றும் ஒழுக்காற்று நடவடிக்கை எடுக்கின்ற அதிகாரம் இவருக்கு உண்டு. இதன் மூலம் நிறைவேற்று அதிகாரம் என்பது இவரது கரங்களில் குவிந்திருப்பதனை காணமுடிகின்றது.

குறிப்பாக மாகாணக் கல்விப்பணிப்பாளர், பிரதம செயலர் நியமனங்களை கருதமுடியம். இதனால் மாகாண முதலமைச்சரின் பரிந்துரைகளை கேட்டு செயல்படும் நிலை என்பது முற்றாக இல்லாது போகும். குறிப்பாக பிரதேச செயலர்கள் மத்திய அரசினால் நியமிக்கப்படுகின்ற போதிலும் மாகாண நிறைவேற்று அதிகாரங்களை நடைமுறைப்படுத்துகின்ற அதிகாரிகளாக விளங்குவதனை இங்கு நாம் குறிப்பிட்டு நோக்க வேண்டும்.

ஆளுநர் சட்டவாக்கத் துறையிலும், நிறைவேற்றுத் துறையிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தக் கூடிய சூழ்நிலையில் அதிகாரங்கள் உண்டு என்பது தவிர இருக்கின்ற அதிகாரங்கள் அனைத்தும் இவருடைய கைகளில். இதற்கு அப்பால் ஜனாதிபதியின் பிரதிநிதியாக மாகாண சபையில் ஆளுநர் இருப்பதால் மத்திய அரசின் அதிகாரங்களை கூட ஆளுநரே செயல்ப்படுத்துகின்ற நிலை காணப்படுகின்றது.

இந்நிலையில் மாகாண,மத்திய அரசினுடைய அதிகாரங்கள் ஓர் ஆளுநரின் கைகளில் உள்ள சந்தர்ப்பத்தில் தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாண சபையினால் எதனையும் சாதிக்க முடியாது என்பது தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றது.

எனவே வட மாகாண சபைத் தேர்தல் இடம்பெறும் பட்சத்தில் தமிழ்த் தலைமைத்துவம் நேரடியாக போட்டியிடாமல் சுதந்திரமான ஓர் பிரதிநிதிகள் குழுவினை நிறுத்துவதன் மூலம் அதாவது மாகாண நிர்வாகத்தினை திறம்பட நடத்தக் கூடியவர்களை தெரிவு செய்வதன் மூலம் தங்களை மீள் கட்டமைத்துக் கொண்டு சர்வதேச ரீதியில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களையும் அர்த்தமுள்ளதாக்க பொருத்தமான நடவடிக்கைகளை செயல் முனைப்புடன் மேற்கொள்ள வேண்டும்.